دنیای خودرو

سلام . این مطلب نقدی است بر سیاست حاکم بر مقوله ی خودرو در ایران . من هیچگاه قصد نداشتم  وبلاگم را به مسائل سیاسی که سالهای سال است ، دست در صنعت خودرو سازی برده ، آغشته کنم ، چون متاسفانه در کشور ما جواب انتقاد را با انتقام می دهند ! اما به عنوان کسی که ناملایمت های صنعت خودروسازی را لمس کرده و دلش برای خودروسازان و دو صد چندان برای خودرو دوستان داخلی میسوزد ، باید محترمانه عرض کنم ، سیاستی که دولت مدتهاست در حمایت از خودروسازان داخلی پیش گرفته ، کاملا اشتباه است و نه تنها صنعت خودروسازی ایران را در مسیر رو به پیشرفتی به حرکت در نمی آورد ، بلکه با این سیاست یک جانبه گرانه و سودجویانه ، علاقمندان و به قول معروف ، عشق ماشین ها را مورد ستم قرار داده است . من و امثال من که عشق به خودرو را با ذره ذره  وجودشان ستایش می کنند ،  تا کی باید چوب این فرصت هرچند بیهوده را بخورند که سالهای سال است در اختیار خودروسازان داخلی قرار می گیرد ؟ تا کی باید بر نشیمنگاه خودروهایی تکیه بزنیم که سالهای دور مراسم خاکسپاری خود را در زادگاهشان دیده اند ؟ مدتهاست که با تغییرات جزئی و بی ارزش که در نگاه خودروسازان داخلی به اندازه تولید نسلی جدید ارزش دارد ، دلمان را به این خوش کرده اند که ایران نیز در رده صادر کنندگان خودرو قرار دارد ، آن هم کشورهایی که هیچ منفعتی در مناسبات جهانی ندارند . آیا  فرصت آن نرسیده حقیقت را قبول کنیم که با تدابیر موجود ، هیچ جایی در صنعت خودروسازی جهان نداریم ؟  به عکسهای این پست که چند روز پیش در شیراز تهیه کردم و عکسهای پست قبل نگاه کنید تا تفاوت صنعت خودروسازی ما و آنهایی که با تکنولوژی به مبارزه با تمدن ما آمده اند را بار دیگر نظاره گر باشید . ما اندر پیچ و خم کوچه به دنبال کور سویی امید هستیم و آنها در بزرگراه موفقیت با سرعت سر سام آوری جولان می دهند . بنده به عنوان عضو کوچکی از جامعه خودرو دوستان و خودرو نویسان ایرانی ، نظر شخصی خود را اینگونه بیان می کنم  که : خودرو سازان داخلی هیچگاه پیشرفت نخواهند کرد ، جز آنکه تعرفه واردات خودرو تک رقمی شود . آنگاه خودروسازان محترم مجبورند برای بقای خودشان هم که شده ، دست به کاری اساسی زده تا بتوانند در بازار رقابتی سرشان را با افتخار بالا بگیرند و گرنه به حق محکوم به شکست هستند ، ولاغیر . اینکه با تعرفه گذاری بالای گمرک سعی در حمایت خودروسازان داخلی کرده اند ، یک خودخواهی جاه طلبانه بیش نیست . در این بین عده ای متمول ، برایشان هیچ فرقی نمی کند که  به فرض مثال ،  هشتاد میلیون تومان نا قابل را برای خودرویی بیست میلیونی بپردازند . آما آیا این یک ظلم بزرگ نیست در حق کسانی که عاشقانه به وادی خودرو عشق می ورزند و دریغ از یک لذت لحظه ای ؟ آیا این ظلمی نیست در حق کسانی که به ناچار در تباعات این سیاست غلط  ، رویاهای خود را به گور می برند ؟ بنده نمی خواهم صنعت خودروسازی ایران را تخریب نمایم ، ولی آیا لیاقت ما ایرانیان بیش از نیست ؟ چرا یک جوان ایرانی سقف آرزویش خرید یک پراید باشد  و همتایان عرب ما در امارات و امثالهم ، خودرویی همچون شورلت کوروت را نیز به چشم نیاورند ؟ همه ی ما به ایرانی بودنمان افتخار کرده و آن زمان که خودروهای ساخت ایران را بر بلندای جهان ببینیم ، احساس غرورمی کنیم . اما با این شیوه ی غلط که مشخص نیست چند دهه ی دیگر ما را به سر حد مقصود برساند ، باید کماکان دلمان را به خودروهایی خوش کنیم که دیگر جایی در صنعت رو به پیشرفت خودروسازی ندارند ؟ خودروهایی هم که اسم و رسمی در ایران دارند ، آن قدر گران و بی صرفه هستند که برای اکثریت قاطع ، در حد یک آرزوی دست نیافتنی ، باقی می مانند . ای کاش عشق خودرو که در جوانان ایرانی به اوج خود رسیده است ، مورد توجه قرار گیرد و به جایی برسیم که دیگر خرید جدیدترین خودروهای روز دنیا با قیمت منصفانه برای تمام قشرهای جامعه ، در حد یک رویای پوچ و تو خالی باقی نماند . به امید بلوغ و همه گرایی سیاسی ایران در تمام زمینه ها ، به خصوص در زمینه خودرو سازی و واردات خودرو . به هر حال آرزو بر جوانان عیب نیست  . منتظر نظرات ارزنده شما سروران گرامی هستم . یا حق                     برای دیدن پوسترها بر روی عکسهای این بخش کلیک کنید . . .